شعرهای نایدو بسیار به طبیعت هند نزدیک و از احساسات تند و تیز هندوان با طبیعت اطراف خود سرشار است. حیوانات درختان و طبیعت در شعرهای نایدو در کنار انسان ها قرار می گیرد تا احساسات عمیق این شاعررا به فرهنگ مردمان کشورش نشان دهد.گاهی نیز شعرهای نایدو از زبان یکی از شخصیت های مشهور تاریخی فرهنگی هند بیان می شود شخصیت هایی که در میان توده مردم از خواستگاه فرهنگی عمیقی برخوردارندو از زبان این شخصیت ها گاه و بیگاه به مشکلات نظام اجتماعی هند اشاره کرده است .

مارها در پای بوته های کوکنار غنوده اند

برای صید غزالان رموکی که از گله جدا شده اند،

سوسوی کرم‌های شب تاب بی صدا راه پلنگ سیاه را روشن می کند

و شهپر طوطیان، در احتضار روز، درخششی صد چندان می گیرد.

ای نازنین،

غنچه لوتوس

 ،مانند خواب دخترکان نوشین،

بر فراز جوی، پر از شور و کنش است

داغ کاست* بر جبین لاجوردی عرش خود نمایی می کند

و ماه زرین جلال و شکوه و تابناکی را به آتش می کشد.

بادها در معابد جنگل می رقص اند

و مدهوش تقدس قدم‌های شب اند.

خموش.

در سکوت

آواهای رازگونه نغمه می سرایند

و اله گان را وادار به پیشکش عود می کنند

*کاست:نظام طبقاتی جامعه هندو که گاندی به مبارزه با آن پرداخت.